Rozpoznawać znaki czasu

Z ks. dr. Mirosławem Gogolikiem – dyrektor Wydziału Katechizacji i Szkół Katolickich Diecezji Bydgoskiej - rozmawia Katarzyna Jarzembowska

Został Ksiądz Dyrektorem Wydziału Katechizacji i Szkół Katolickich Diecezji Bydgoskiej. Jak traktuje Ksiądz tę nominację?

- Jest to dla mnie nowe wyzwanie, chociaż praca katechetyczna i z katechetami nie jest mi obca. Wcześniej podjąłem pracę na Wydziale Teologicznym UAM, gdzie prowadzę wykłady i ćwiczenia z zakresu katechetyki oraz przygotowuję studentów do praktyk pedagogiczno-katechetycznych. Częsty kontakt z nauczycielami religii, wspólne refleksje i spostrzeżenia mogą zaowocować w przyszłości zarówno w mojej pracy ze studentami, jak i wpłynąć na dobrą organizację posługi katechetycznej w diecezji bydgoskiej.

W tym roku mija dwadzieścia lat od wprowadzenia lekcji religii do szkół. W jaki sposób moglibyśmy podsumować ten czas? Często pojawiają się głosy, że katecheza przyparafialna była lepsza – konsolidowała wspólnotę lokalnego Kościoła.

 - Cieszy mnie fakt, że przez cały ten czas na gruncie katechetycznym trwa bardzo rzetelna i odpowiedzialna refleksja. Można powiedzieć, że wszyscy, którzy zaangażowali się w posługę katechetyczną, w pewien sposób uczą się i rozpoznają znaki czasu. Refleksja ta doprowadziła m.in. do nowego spojrzenia na zakres studiów teologicznych w obszarze przygotowania pedagogiczno-katechetycznego. W programie studiów pojawiło się znacznie więcej wykładów i ćwiczeń; bardzo duży nacisk kładzie się na praktyki w szkole. Oprócz zajęć z katechetyki, szerzej spogląda się także na przygotowanie pedagogiczno-psychologiczne przyszłych nauczycieli religii. Doświadczenie minionych lat zaowocowało także przygotowaniem nowej Podstawy Programowej oraz Programu Nauczania Religii, a co za tym idzie także nowych podręczników i pomocy metodycznych. Należy dodać, że organizacja lekcji religii wpisuje się także w reformę edukacji i właściwie odpowiada na nowe zadania. Natomiast jeżeli chodzi o kwestię budowania wspólnoty Kościoła lokalnego i problemy, jakie zauważamy w ostatnich latach, myślę, że jest to zagadnienie, które wymaga szerszego spojrzenia. Jest to bowiem problem kryzysu, który dotyka budowania relacji społecznych w całej przestrzeni naszego życia. Konsumpcjonizm i współczesne tempo życia prowadzą, jak można to zauważyć, do zrywania więzi, zamykania się we własnym „M”, co także wpływa na osłabienie relacji i świadomości wspólnoty Kościoła.

Gdy myślimy o nauczaniu religii, zdajemy sobie sprawę, że wiele zależy od samego katechety, jego osobowości, umiejętności. Co powinno charakteryzować takiego nauczyciela?

- W badaniach, które prowadziłem na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej w latach 2002-2004, podjąłem się próby poszukania odpowiedzi na to pytanie wśród uczniów i rodziców. Zagadnienie osobowości nauczyciela i jego oddziaływania na uczniów stanowiło od dawna przedmiot badań naukowych. Na osobowość człowieka składa się zespół cech bardziej lub mniej stałych, wrodzonych, dziedzicznych po rodzicach i przodkach, jak i nabytych w ciągu życia. To pozwala określić człowieka jako osobę – istotę odrębną, jedyną i niepowtarzalną. Wśród najczęściej wskazywanych przez rodziców cech katechety pojawiały się: cierpliwy, spokojny, serdeczny i uśmiechnięty. Zastanawiającym jest fakt, że tylko 54 osoby wskazały jako podstawową cechę katechety rozmodlenie, opanowanie oraz bycie wymagającym i konsekwentnym. Istotne dopełnienie obrazu kształtowania osobowości i duchowości katechety oraz jego oddziaływania na katechizowanych stanowi ocena jego cech osobowych i religijnych przeprowadzona wśród uczniów. Wśród cech osobowych młodzież najczęściej zaznaczała: szczery, otwarty, bezpośredni, z poczuciem humoru oraz pogodny i uśmiechnięty.

Nowy rok szkolny przed nami – jakie stawia nam wyzwania?

- Posługa katechetyczna wpisuje się ściśle w program duszpasterski Kościoła, którego hasło brzmi: „Bądźmy świadkami miłości”. Przed nami zatem kolejny rok pracy, posługi, ale przede wszystkim stawania się świadkami miłości. Katecheta nie jest zwykłym nauczycielem. Jest osobą wybraną, która otrzymuje od Kościoła misję głoszenia Słowa Bożego. Uwzględniając fakt, że przekaz wiary realizuje się najpełniej poprzez świadectwo, zasadniczym zadaniem formacji i rozwoju katechety, a także jego posługi będzie budowanie autentycznej postawy wiary i miłości, własnego doświadczenia religijnego. Takie świadectwo wiary oparte na fundamencie prawdy, miłości i wolności wzbudza w katechizowanych większe zaufanie oraz pogłębia ich osobistą więź z Jezusem Chrystusem. O doniosłości  i odpowiedzialnej  roli katechety mówi Dyrektorium Katechetyczne: „Katecheta […] w imieniu Kościoła występuje jako świadek chrześcijańskiego orędzia, który służy innym, dzieląc się owocami własnej, dojrzałej wiary, a wspólne poszukiwanie mądrze kieruje do celu” (DCG 76). 

oceń artykuł:

0/5 (0)