Młodzież

„Effatha, effatha! Otwieram serce swe – przychodzisz w Słowie i przemieniasz mnie. Pragnę dziś z Tobą iść, ciągle prosząc o więcej, światłem być w mroku tych, którzy nie widzą sercem”.

Jedź do Pucka. Złap wiatr w żagle, wystaw twarz do słońca. A zaraz potem zacznij słuchać i mówić o umieraniu… Niemożliwe? Możliwe, jak najbardziej możliwe. A nawet wskazane. 

Czerwiec mamy już za sobą. Miesiąc z literką „r”. Nie, nie… To nie koniec ślubnych uroczystości, choć powszechnie wiadomo, że najlepiej  się pobrać w miesiącu z literką „r”. Dlaczego literka „r”?

Młodzi ludzie w Kościele nie tylko wciąż są, ale i prężnie działają. Ich obecność bywa niekiedy nieco przysłonięta rozmaitymi bieżącymi problemami, jednak w przededniu kolejnych Światowych Dni Młodzieży trudno byłoby o nich zapomnieć. Zważywszy, że młodzi katolicy zapomnieć o sobie nikomu nie pozwolą. 

Ostatnio trochę myślałam o wdzięczności – o tym, jak bardzo mi pomaga, kiedy doświadczam, że ktoś docenił moje wysiłki czy pomoc. Długo będę pamiętać, jak na zakończenie roku szkolnego dostałam od jednego z moich uczniów różę. W pierwszej chwili pomyślałam, że to „dyżurny”  kwiatek od klasy. Okazało się, że nie.

Dziewięcioro młodych ludzi postanowiło wspólnie przemierzyć dziewięć państw. Ta podróż ma być nie tylko realizacją ich marzeń, ale również sprawić, że spełnią się marzenia innych osób.

Dzięki Bogu zbliżają się już wakacje. Wydaje się, że należą się one nam wszystkim. Z góry przepraszam tych, których nie czekają dwa lub nawet trzy miesiące wypoczynku, a także studentów, którzy zdenerowowani będą czekali na wrześniową sesję poprawkową.

Polska kształci najwięcej magistrów w całej Unii Europejskiej. Czy to powód do dumy? Niekoniecznie…

A pewnie. Zracjonalizujmy wszystko. Jak nie możesz czegoś pojąć rozumem, wytłumaczyć, empirycznie udowodnić, to oznacza, że: albo to jest wymysłem nawiedzonych ludzi, albo tego nie ma, albo… no sam nie wiem, ale na pewno jest jeszcze jakieś „albo” lub nawet dużo więcej „albo”. Może jednak umysł ludzki jest za ciasny, by dotrzeć do odkrycia każdej tajemnicy?

Wiele razy zastanawiałam się nad tymi słowami z Ewangelii – co było w tym spojrzeniu Jezusa? Czego doświadczali ci, którzy mieli szczęście Go zobaczyć?