Ślub tylko cywilny

Moja kuzynka w przyszłym roku wychodzi za mąż. Ponieważ jej wybranek był już żonaty i ma rozwód cywilny, mogą wziąć tylko ślub cywilny. Oboje mieszkają ze sobą od wielu lat. Jako osoba wierząca, mam dylemat, czy powinnam pojechać na ten ślub. Bo przecież z mojego punktu widzenia to tak naprawdę nie żaden ślub, ale formalizacja prawna grzesznego związku, więc z czego tu się cieszyć i jakie życzenia miałabym złożyć? Czy udział w takim ślubie nie byłby zaprzeczeniem katolickich zasad, które wyznaję i utwierdzeniem młodych, że robią dobrze, chociaż wcale tak nie jest?

                                                                                                                      Zofia

Temat, który Pani poruszyła, jest dzisiaj, niestety, bardzo aktualny. Co w tej przedstawionej sytuacji ma uczynić katolik, aby swoją postawą nie zaprzeczyć zasadom, które sam wyznaje i by nie dać zgorszenia innym?

Jeżeli małżeńskie przymierze zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa do godności sakramentu, to między ochrzczonymi nie może istnieć ważna umowa małżeńska, która tym samym nie byłaby sakramentem (por. kan. 1055 KPK). Słowem, dla osób ochrzczonych jedynie to małżeństwo jest prawdziwe, które jest zawierane przed Bogiem. Stąd ma Pani rację pisząc: „Bo przecież z mojego punktu widzenia to tak naprawdę nie żaden ślub, ale formalizacja prawna grzesznego związku...”. I jakie tu składać życzenia ślubne, prawda?

A może jednak są powody, chociażby takie czysto ludzkie, dla których, po przedstawieniu swego zdania na temat zaistniałej sytuacji, mimo wszystko nie należałoby opuszczać w takiej chwili naszych krewnych czy znajomych? Może gdyby mogli, zawarliby prawdziwe małżeństwo, przed Bogiem? Teraz jednak, kiedy pojawiły się w tym związku dzieci, pragną być w porządku przynajmniej przed Państwem, właśnie dla dobra swych dzieci. Zatem nie można tego związku cywilnego zupełnie przekreślać.

Myślę, że rozwiązanie tej kwestii będzie zawsze sprawą indywidualną, nie zaś jakąś normą.