Życie, kocham Cię nad życie

Pierwszą przyczyną tego świata jest Bóg. On zaś jest Bogiem żywym i tym, który do życia powołuje. W opisie biblijnym życie pojawia się na ostatnim etapie dzieła stwarzania jako jego ukoronowanie. Dnia piątego "stworzył Bóg wielkie potwory morskie i wszelkiego rodzaju pływające istoty żywe" (Rdz 1, 21) i ptactwo. Następnie ziemia wydała inne stworzenia żyjące. Na końcu stworzył Bóg na swoje podobieństwo istotę najdoskonalszą spośród stworzonych, to jest człowieka. Pragnąc zaś zapewnić temu rodzącemu się życiu ciągłość i wzrastanie, obdarzył człowieka swoim błogosławieństwem.



Wszystkie istoty żywe łącznie z człowiekiem posiadają życie w sposób bardzo nietrwały. Z natury swej podlegają prawu śmierci. I niewiele potrzeba, aby zostało ono zniszczone. Jako dar Boży, człowiek nie przestaje być zależny od Boga, który jak czytamy w Księdze Powtórzonego Prawa, sam "zabija i sam ożywia" (Pwt 32, 39). W innych księgach Pisma Świętego znajdziemy, że życie jest niby "obłoczek dymu (Mdr 2, 2), czy też, że jest cieniem (Ps 144, 4). W innym miejscu dla podkreślenia kruchości życia autor psalmu powie, że życie jest niczym (Ps 39, 6).



Wszelkie życie pochodzi od Boga, to On tchnął w człowieka dech życia. "Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą". Dlatego Bóg bierze w szczególną opiekę życie człowieka i zabrania wszelkich mordów, mówiąc krótko: Nie zabijaj! (Wj 20, 13).

(opracowano według Słownika Teologii Biblijnej, 1985 r.)