drukuj
- Jak śmierć potężna jest miłość
-
Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu, bo jak śmierć potężna jest miłość (…), żar jej to żar ognia, uderzenie boskiego gromu. (Pnp 8, 6)
więcej » - Odpuszczają ci się twoje grzechy
-
Liturgia dzisiejszej niedzieli prowadzi nas drogą pokuty. Zarówno Ewangelia, jak i pierwsze czytanie oraz psalm responsoryjny ukazują Boga, który się pochyla nad ludzką słabością i grzechem, który gotów jest uleczyć duszę i ciało.
więcej » - Cenna przyjaźń
-
Żal mi ciebie, mój bracie, Jonatanie. Tak bardzo byłeś mi drogi! Więcej ceniłem twą miłość niżeli miłość kobiet. (2 Sm 1,26)
więcej » - Ogień i woda, życie i śmierć
-
Położył przed tobą ogień i wodę, po co zechcesz, wyciągniesz rękę. Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się spodoba, to będzie ci dane. (Syr 15, 16–17)
więcej » - Pan dźwiga pokornych
-
Pytanie o sens cierpienia i śmierci towarzyszy nam przez całe życie. Zwłaszcza człowiek młody pyta o sens cierpienia niewinnych dzieci, o sens bólu prześladowanych za wiarę w czasie tak licznych zamachów terrorystycznych.
więcej » - Zgorszenie i głupstwo
-
Gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan. (1 Kor 1, 22-23)
więcej » - Wiara mocą przeciw złemu
-
W trudnych chwilach życia, gdy zagrażają nam żywioły i nieszczęścia, odwołujemy się do Boga, który jest samą Mocą. U Boga szukamy też pomocy wobec duchów złych, których istnienie przeczuwają wszyscy, choćby nawet odrzucali istnienie szatana.
więcej » - Ukrzyżowany z Chrystusem
-
Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. (Ga 2, 19–20)więcej »
- Nawrócenie i powołanie winny iść razem
-
Mogłoby się wydawać, że nawrócenie jest czymś, co znacznie wyprzedza dar powołania, gdyby nie doświadczenie Jonasza i świadectwo Niniwitów. Nawrócenie nie ma jednorazowego przebiegu.
więcej » - Spotkania przełomu
-
Słowo Boże dzisiejszej liturgii dotyczy rzeczywistości, ale i tajemnicy powołania. Oto jesteśmy najpierw w skromnym sanktuarium Arki, otoczonym zewsząd pagórkami i lasami Efraima.więcej »
dzisiaj jest: środa, 22.02.2012 | Imieniny:
Tchnienie wszystkiego, co żyje |
autor: kard. Gianfranco Ravasi
W Jego ręku tchnienie wszystkiego, co żyje, i duch każdego ciała ludzkiego (Hi 12, 10).
Wielka jest moc tego wersetu wyjętego z poetycko-religijnego arcydzieła, jakim jest Księga Hioba. „Dusza” (po hebrajsku nefesz), czyli pierwiastek życiowy każdej istoty żyjącej, i „duch” (ruah), czyli tchnienie „ludzkiego ciała” (jak mówi hebrajski oryginał) podobne są do nici, która pnie się w górę i oplata ręce Boga. Jeśli On puści tę nić, pozwalając jej upaść na ziemię, albo przerwie ją, my obracamy się w proch i śmierć. Oczywiście, ten kto czyta cały rozdział 12., zawierający ten wers, przez nas wyrwany z kontekstu, może mieć inne wrażenia.
Biblijny poeta bowiem wychodzi od fundamentalnej prawdy o Bożym panowaniu nad ziemią, by rzucić przerażające oskarżenie: jeśli Bóg jest pierwszym odpowiedzialnym za nasze życie, to również za ogromne brzemię cierpień, które ono ze sobą niesie. Jak wiadomo, na tej drodze rozwijać się będzie długi, namiętny, szczery spór, który Hiob będzie wiódł z Bogiem z taką zapalczywością, że otrze się niemal o bluźnierstwo.
Pozostaje jednak krytyka wszelkich prób sprowadzania życia do jego wymiaru czysto biologicznego narażonego na wszelkie manipulacje i interwencje bez jakichkolwiek hamulców natury moralnej czy religijnej. Hiob bowiem uznaje transcendencję życia. W przypadku mężczyzny i kobiety – jak mówi Biblia – stworzenie jest objawieniem Boga, skoro jest prawdą, że jest Jego „obrazem” (Rdz 1, 27). Hinduski poeta Tagore w słynnym powiedzeniu stwierdził, że kiedy rodzi się dziecko, to znak, że Bóg nie zmęczył się jeszcze ludzkością.
Zachwyt, jaki wywołuje istota ludzka w swej psychofizycznej jedności, ale przede wszystkim w tajemnicy swego wnętrza, nie może nie dotknąć nawet tego, kto redukuje wszystko do procesów fizjologicznych. „W chwili, gdy przycisnąłem do serca mojego syna, poczułem dalekie echo tego wyjątkowego, wzniosłego błogosławieństwa, które musiało wypełniać Stwórcę szóstego dnia, gdy patrzył na swe niedoskonałe, choć przecież skończone, dzieło”. To doświadczenie ojca opisane przez austriackiego pisarza Josepha Rotha w powieści Krypta Kapucynów (1938)jest pochwałą wielkości ludzkiego życia. „Chociaż istotka, którą trzymałem w ramionach – kontynuuje autor – była mała, brzydka i czerwona, biła od niej niezwyciężona siła”.
Nasze życie powierzone jest Bożym rękom, odciska się na nim ich ślad, ich ciepło. Mimo ograniczeń, kruchości i słabości trwają one w stworzeniu, które jest, owszem, „obrazem” Boga, ale nigdy nie Bogiem.
Tłumaczenie Dorota Stanicka-Apostoł
| poprzedni | następny | wróć |
)
Tematy numeru:
- Wielki Post
- Człowiek drogą Kościoła
- Wiara i Kościół
- Decydując się na małżeństwo
- Społeczeństwo
- Etyka jest bezkonkurencyjna
| partnerzy: |
|
|
|
| copyright: |
© Drukarnia i Księgarnia św. Wojciecha Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha Sp. z o.o. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 1 b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyraźnie zastrzega, że dalsze rozpowszechnianie artykułów zamieszczonych na portalu www.przkt.pl jest zabronione. |
| projekt: |