Bliżej Biblii

1 maja bardzo biły nam serca, gdy papież Benedykt XVI ogłosił całemu światu, że Jana Pawła II możemy nazywać błogosławionym, czyli szczęśliwym, a także dojrzałym człowiekiem. Bardzo go kochaliśmy.

„Wszyscy zdążający drogą przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do tej, co mnie przytłacza, którą doświadczył mnie Pan, gdy gniewem wybuchnął” (Lm 1, 12).

Słowo Boże, które słyszymy podczas niedzielnej liturgii, stanowi zawsze przed nami wezwanie, by odczytywać je także w perspektywie naszej, konkretnej, życiowej sytuacji.

Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem (1 Kor 12, 12)

Zło popełnił mój naród: opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby wykopać sobie cysterny, cysterny popękane, które nie utrzymują wody. (Jr 2, 13)

Zasada „nie samym chlebem żyje człowiek” to główne przesłanie słowa Bożego XVIII niedzieli zwykłej. Chociaż i prorok Izajasz, i dzisiejszy fragment Mateuszowej Ewangelii zwracają naszą uwagę na chleb i troskę o chleb – „niech idą i zakupią sobie żywności” – to mówią o pokarmie, dzięki któremu „nasza dusza żyć będzie”. Jest w człowieku taki rodzaj pragnienia i taki głód, którego nie są w stanie zaspokoić najwyborniejsze potrawy i najbardziej subtelnie zaspokajane dążenia.

Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. (Mt 25, 40)

W liturgii słowa dzisiejszej niedzieli  znajduje się zakończenie Jezusowej mowy w przypowieściach. Te o skarbie, perle i sieci mają jeden wspólny mianownik – wybór. Życie z Bogiem to nieustanne wybory.

„Gotów jestem zabić człowieka dorosłego, jeśli on mnie zrani, i dziecko – jeśli mi zrobi siniec! Jeżeli Kain miał być pomszczony siedmiokrotnie, to Lamek siedemdziesiąt siedem razy!” (Rdz 4, 23–24)

W dzisiejszej Ewangelii Jezus odsłania przed nami tajemnicę swojego Królestwa. Czyni to za pomocą przypowieści – historii, które w sposób metaforyczny przedstawiają świat ludzi i jego problemy, jednocześnie dając na nie „antidotum” przez ukazanie Bożego planu zbawienia wobec człowieka i świata.