Bliżej Biblii

Nie przeszkadza mi chichot satanisty i jego zauszników w tym, by dalej wierzyć w zwycięstwo miłości Boga i Jego słowa nad głupotą i bluźnierstwem. Naiwnością byłoby oczekiwać, że głupi przyzna się do błędu, a zbuntowany skłoni głowę przed Bogiem i klęknie przed ołtarzem. A jednak dzisiejsza przypowieść z Ewangelii nie wyklucza, że taka naiwna wiara może przynieść owoce.

Czytając słowo Boże, które Kościół poleca nam rozważyć w XXV niedzielę zwykłą, możemy doświadczyć pewnego zamieszania, rozdwojenia. O ile rozumiemy i przyjmujemy słowa proroka Izajasza, który zachęca nas do szukania i znajdowania Boga, oraz słowa św. Pawła, który apeluje, abyśmy sprawowali się w sposób godny Ewangelii, o tyle słowa Ewangelii zawierającej przypowieść o robotnikach winnicy budzą w nas zdziwienie, a może nawet bunt.

„Tak mówi Pan przeciw prorokom, którzy zwodzą lud, którzy, gdy usta mają pełne, wówczas głoszą pokój, a jeśli ktoś niczego w usta im nie włoży, ogłaszają świętą wojnę przeciw niemu” (Mi 3, 5)

„Proszę was (…), abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu miłą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej” (Rz 12, 1)

„Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?” Św. Piotr, któremu Jezus powierzył władzę „związywania i rozwiązywania”, pyta o kryterium i o granicę przebaczenia. Co na to Jezus? Chrystus odpowiada, posługując się przypowieścią (Mt 18, 23–34).

„We śnie ujrzał drabinę opartą na ziemi, sięgającą swym wierzchołkiem nieba, oraz aniołów Bożych, którzy się wspinali i schodzili po niej na dół” (Rdz 28, 12 )

„Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie” – śpiewamy w psalmie responsoryjnym. Gdy Bóg mówi, zawsze domaga się odpowiedzi, a Jego miłość oczekuje wzajemności. Jezus wzywa nas: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 15, 12).

Jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? (Łk 15, 8)

Spośród proroków Starego Testamentu Jeremiasz jest wyjątkowo zadziwiający. Nie ma w nim wiele z tej ludzkiej słodyczy, której oczekujemy od kaznodziei, katechety i właściwie każdego spotkanego człowieka.

Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca  (J 3, 29).